Op deze historische plek verzamelde Staatsbosbeheer jarenlang dennenappels, die in kegelschuren gedroogd werden. Door het drogen (eesten) van deze kegels, sprongen ze open en met het vrijgekomen zaad werden bossen aangeplant. Dit proces heet eesten, en was nodig, want er was bos nodig.

In verschillende delen van Nederland, met name op de Veluwe en in de duinstreek, werd stuifzand een gevaar voor de omgeving en kustverdediging. Er moest rap bos aangeplant worden. Er waren zaden nodig. Decennialang draaide de Zaadeest op volle toeren. De gedroogde zaden waren van hoge kwaliteit, en gingen de hele wereld over. In de jaren ’70 sloot de Rijkszaadeest haar deuren. Jarenlang kwam er niemand meer.

Tot nu. De deuren zijn weer geopend, het licht valt weer naar binnen. Het ambacht wordt nieuw leven ingeblazen. Dennenappels liggen weer te drogen, het zaad wordt opgevangen, het bos wordt weer aangeplant.

Met eigen ogen zien? Boek een rondleiding!